وقتي که نباشي :

کوچه وقتی که نباشی، رگ خشکیده شهره
ماه، تو گوش خونه گفته، دیگه با پنجره قهره

سقف دلبستگی بی تو، واسه من سایه نداره
دلم از روزی که رفتی، دیگه همسایه نداره

وقتی آسمون شبهام، زیر سایه چشاته
وقتی حتی این ترانه، رنگ غربت صداته

نمی ذارم این دو راهی، سر راه ما بشینه
نمی ذارم این جدایی، رنگ فردا رو ببینه

شبُ با فانوس اشکت، می برم به روشنایی
با تو میرسم دوباره، به طلوع آشنایی

می دونم هر جا که باشی، دل تو اهل همین جاست
واسـه‌ی من تو ایــنجــا، اول و آخر دنیاست

غريبانه :

هر چی آرزوی خوبه، مال تو
هرچی که خاطره داری، مال من
اون روزای عاشقونه، مال تو
این شبای بیقراری، مال من

منم و، حسرت با تو ما شدن
توئی و، بدون من رها شدن

آخر غربت دنیاست مگه نه، اول دوراهی آشنا شدن

تو نگاه آخر تو، آسمون خونه نشین بود
دلتو شکسته بودن، همه‌ی قصه همین بود

می تونستم با تو باشم، مثه سایه مثل رویا
اما بیدارمو بی تو، مثه تو تنهای تنها

ترانه خونه :

تا دلت ترانه خونه، دل من ترانه خونه

چرا بی طپش بمونه، دل این ترانه خونه

وقتی آسمون قفس شد، باز هوای قصه پس شد

دم آخر سقوطم، یه ستاره هم نفس شد

ستاره با چشای تو، شبونه آفتابی میشه

با سایه‌ی تو کوچمون، دوباره مهتابی میشه

تا به رویا دل سپردم، تو رو تا خاطره بردم

شبا رو دونه به دونه، تو چشای تو شمردم

نذار این حال تو باشه، غصه دنبال تو باشه

اگه گاهی نگرونی، دل من مال تو باشه

اگه بغضُ بشه خندید، میشه پشت پرده رو دید

میشه دست غمُ رو کرد، اگه عشقُ بشه فهمید

میشه تردیدُ سفر کرد، عمرُ با حادثه سر کرد

وقتی با یه عشق ساده، بشه خستگی رو در کرد

من بي تو :

تو شروع آسمونی می دونستم نمی مونی
چشم تو آخر دنیاست، خودت اینو نمی دونی
داشتن و نداشتن تو گاهی سخته گاهی ساده
اگه راهی، اگه بی راه، منم و پای پیاده

آخ که چه ساده گم شدم تو غربت چشای تو
سکوت شیشه‌ی دلم شکسته با صدای تو
آخ که تموم لحظه ها اسمتو یادم میاره
گذشته ها گذشته و هیچکی گناهی نداره

وقتی با تموم قلبم واسه زندگی می میرم
تن من می لرزه اما تو را از خودم میگیرم
من بی من، من بی تو، منِ از سایه فراری
می شم اون حادثه ای که روزی بود و روزگاری

حالا من نه توی قصه، نه تو آرزو، نه خوابم
این اتفاق ساده‌ست چرا دنبال جوابم

حس غريبي :
 

بیدارم و می بینمت رویا به رویا
از پیش چشمم میروی دنیا به دنیا

با تو میان آب و آتش، آشتی بود
در آتش است از رفتنت دریا به دریا

یکبار دیگر عشق را با خون نوشتند
تعبیر لبخند تو را گلگون نوشتند

تا دست عشق از پیکر عاشق جدا شد
با دست لیلا قصه مجنون نوشتند

این کوچه ها بی تو همیشه بیقرارند
حس غریبی بین پاییز و بهارند

رفتی ولی فکری به حال کوچه ها کن
بوی تو دارند و تو را اما ندارند

زمونه :